فراغتی و کتابی و گوشه ی چمنی...
سلام
دردناک این است که رفقا گمان کنند آنچه در مملکت ما به گوشها و دیده ها میرسد از رسانه، همه قیچی شده و ناقص و دروغ است، اما در دنیایِ بیرون از این مرزها، سیر تبادل آزاد اطلاعات جاری ست. دردناک این است که فی المثل، آنچه به اسمِ "مستند" از رسانه هایِ تصویریِ غیرایرانی پخش مشود، مبنایِ حقیقت در ذهنِ آدمی باشد. اسفناک، البته، حتی همین هم هست که از این طرف هم خوش خیالی پیدا شود که صدا و سیمایِ جمهوری اسلامی ایران را چنین پیام آورِ پاک سرشتی بپندارد.
رسانه رسالتِ دروغگویی دارد. رسانه رسولِ فریب است. رسانه رسانا نیست. آن تنها رسانه ی موثق، عقلی ست که در لابه لایِ تمام حرفهایِ پرت شده، "پی آوازِ حقیقت" باشد. باید در دنیایِ سرسام و شلوغی پی جایِ دنجی بود. یک فنجانِ لبریز چای، یا قهوه، کنار دست گذاشت. کمی به عقل اجازه ی نفس کشیدن داد. کمی حرف نزد. کمی کتاب خواند. شاید آنوقت، بشود کمی فهمید.