فراغتی و کتابی و گوشه ی چمنی...

 

 

سلام
دردناک این است که رفقا گمان کنند آنچه در مملکت ما به گوشها و دیده ها میرسد از رسانه، همه قیچی شده و ناقص و دروغ است، اما در دنیایِ بیرون از این مرزها، سیر تبادل آزاد اطلاعات جاری ست. دردناک این است که فی المثل، آنچه به اسمِ "مستند" از رسانه هایِ تصویریِ غیرایرانی پخش مشود، مبنایِ حقیقت در ذهنِ آدمی باشد. اسفناک، البته، حتی همین هم هست که از این طرف هم خوش خیالی پیدا شود که صدا و سیمایِ جمهوری اسلامی ایران را چنین پیام آورِ پاک سرشتی بپندارد.
رسانه رسالتِ دروغگویی دارد. رسانه رسولِ فریب است. رسانه رسانا نیست. آن تنها رسانه ی موثق، عقلی ست که در لابه لایِ تمام حرفهایِ پرت شده، "پی آوازِ حقیقت" باشد. باید در دنیایِ سرسام و شلوغی پی جایِ دنجی بود. یک فنجانِ لبریز چای، یا قهوه، کنار دست گذاشت. کمی به عقل اجازه ی نفس کشیدن داد. کمی حرف نزد. کمی کتاب خواند. شاید آنوقت، بشود کمی فهمید.

 

 

 

 

 

 

 

 

دوشنبه ششم بهمن 1393

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 11:24 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

به این که آخرِ این قصه چیست، خوشبینم...

 

سلام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


همین مضمون که تکراری ست,اما دلپذیرش کرد
غزل را؛ بعد مثل مثنویها چشمگیرش کرد
همین مضمون که مثل کوه پشت قصه هایش بود
به رغم فصل بی رحمی که خشک و سردسیرش کرد
کسی مفهوم تلخ عشق را هرگز نمیفهمد
مگرشیرینی قندی که چای داغ اسیرش کرد
شبیه برگهای تیره ی کاجی تک و تنها
که دلگرم وصال برفهایی شد که پیرش کرد
شبیه دست فواره, که شوق عشق چیدن داشت
ولی شرم قد کوتاه, آب و سربه زیرش کرد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


نانِ یک عده نفتی است، ولی
عشق فرزندِ نانِ بازوهاست

پنجشنبه دوم بهمن 1393

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 2:26 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

آقا اجازه؟

 

سلام

چقدر اینجا نوشتن می چسبد. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

گم است یادِ تو در پیشِ چشمِ ظاهرها
شبیهِ بنیه ی بذری به دست بایرها

بخاطرِ تو به ما تهمتِ جنون زده است
قضاوتِ مسموم و کجِ مشاعرها

پس از تو سکه به نام سیاه کاران خورد
پس از تو خوب گرفته ست کارِ تاجرها

گلویِ قافله را تیغ دوری ات بوسید
رسیده کارد به مغزِ دلِ مسافرها

تو میوه ی سرخِ شاخه هایِ نزدیکی
بریده باد دو دستِ تمامِ قاصرها

هزار سال از آن روزِ تلخ می گذرد
که برنگشتی و برگشت بختِ شاعرها

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


اگر قرار باشد زیاد حرف بزنم...

دوشنبه بیست و نهم دی 1393

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 2:3 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

هوایی

 

سلام
امشبی، فنجانها را که در سینی می چیدم و چای میریختم، هوایِ چای نجف به سرم زد. آمدم و بقره را به صدایِ پرهیزکار گوش کردم. کیفیت این نسخه خیلی پایین است. انگار صدای قاری از ته چاه می آید. و این بغض آدم را بیشتر می کند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.


دنیا و دشتهایِ وسیعش بدون تو
به خانه ی حقیر قناری شبیه شد

هرچه دوید هیچ کجا خانه ات نبود
پایم، پی ات، به چرخِ قطاری شبیه شد

ولگرد شد، مشاعرِ خود را به باد داد
به شاعرانِ بی کس و کاری شبیه شد

دیوانه بود، دردِ دلش را به باد گفت
در کوه ها به داد و هواری شبیه شد...

(چند بیتِ همین جوریِ بی حوصله ی خسته)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یکشنبه بیست و یکم دی 1393

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 3:45 | موضوع:
• لینک ثابت  •