X
تبلیغات
کویِ تو

تو صبورتری

سلام

همین که خدا هست خوب است. حالا حتی سخت گیر, حتی ناراحت, بی اعصاب. باش.










ازآستین قرمزلبهات لطفا

یک مشت لبخندحقیقی دربیاور

بگذارتوی جیب چشمان خرابم

ازاشکهای وحشی ام سردربیاور...












شنبه بیست و سوم فروردین 1393

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 0:8 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

کجای این شب تیره بیاویزم /قبای کهنه ی خود را؟





سلام

حالا که هم قدو قواره ام, هم ریخت و قیافه ام, هم ریش و موهایم, هم ادا و اطوارم مثل آدم بزرگها شده, حالا پسرکی که گشت چراغ قرمز از پنجره ماشین آویزان میشود, التماس میکند و دستمال کاغذی اش را نشان میدهد و میخواهد که ییک دانه هم شده بخرم, می گوید "عمو" تو رو خدا!!

و من

حالا  هی فکر میکنم که با اینهمه "برادرزاده"هایم چکار کنم, در سراسر اینشهر, این کشور, این جهان لاکردار!




















از بس رو کارتن خوابیده, از تخت میترسه

از عابرای ظاهرن خوشبخت میترسه ...



















در ره منزل لیلی(۴٠):

یک آدم بسیجی باید چقدر گریه کند؟ باید چقدر بمیرد؟










پنجشنبه سوم بهمن 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 1:47 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

آیا...


سلام

هی فکر میکنم آیا اگر در مملکتمان کسی از راه برسد و بگوید برای پادشاه تان لباسی خاص خواهم ساخت که فقط عقلا میتوانند ببینند و وفاداران, و در روز پوشیدن لباس, شاه را عریان به جمع بفرستند, آیا کسیی از ما جرأت فهمیدن عریانی پادشاه را به خود راه میدهد؟ کسی از ما که بی ادعاتر است؟!

و

آیا کسی از ما عریان نیست؟















گفت: دیر بیا! مه حوصله م زیاده, عادتمه گز بزنم و جاده!




جمعه سیزدهم دی 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 0:13 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

پر کن دوباره کیل مرا, ایهاالعزیز!



سلام

بهتر است اقرار کنم.











































غم ات

ابر بزرگی ست

که  هربار به تو فکر میکنم

چشمهایم

مثل پیراهنی

به تن میکنند


تو با اسب رفته ای

ما

با فضاپیماهای غول پیکر

دنبالت میگردیم

و فکر میکنیم

حتما از ماه هم رفته ای

که بومیان معصوم اش

خودکشی کرده اند

و فکر میکنیم اگر

خبر نبودنت را

به ساکنان زمین بدهیم

کسی زنده میماند؟


جمعه را تعطیل کردیم

که یادمان بماند

غم ات

پیراهن بزرگی ست

که به تن چشمهایمان

زار میزند




























پنجشنبه بیست و یکم آذر 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 8:5 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

امشبی را شه دین رد حرمش مهمان است...

 

سلام

از کمرنگ ترین خاطره هایی که در ذهنِ بایگانی های سالهایِ اواخرِ دهه ی شصت دارم، همیشه شبِ عاشورا همین یک خط بس بوده برای تلخ شدن!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...مکن ای صبح طلوع!

 

 

 

 

 

پنجشنبه بیست و سوم آبان 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 1:6 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

شاعر شکست خورده ی طوفان واژه هاست...


سلام بر حسین(ع)

سلام

میدانم اینکه بیروزی میشوم یعنی چه. میدانم بد بودن یعنی چه. همینطور آبرویم را بریز. بگذار حساب بی حساب شویم. مگر روزی آدم بودن را یاد بگیرم.



























سر سیاه زمستان

دوستت داریم

و فکر میکنیم

خون بخاری نفتی

از گلوی چرب چاه های عسلویه

پایین نمیرود


ما هیچوقت

تشنه تر از فرات نبودیم

و گرنه

سینه خیز هم شده

به پابوس آن مشک میرسیدیم

گذشته ازحال خراب

دهان روزه ی اذان های ما

ظهر همان روز

زخمی نماز تیرخورده ات شد

بعد

تمام حواهای جهان هم که آمدند

در مزارع بی شعور

گندم کاشتیم و

آب درو کردیم


ما که فرات نمیشویم

تو هم خورشید بودنت را

دریغ کن

اما

میشود آیا

بعد سالها ندبه

خون بخاری های کوچکمان را

از حلقوم چاه های نفت

پس بگیری؟

میشود آیا

سر سیاه زمستان

دوستت داشته باشیم؟
























چون بیوگان ننگ سلامت ماند بر ما

تاوان این غم تا قیامت ماند بر ما

/علی معلم




شنبه هجدهم آبان 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 0:7 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

دل خوشوم که تو ره نومزه کِردوم


سلام
قربان و غدیر مبارک همه ی مخلوقات، چه بدانند و چه نه.
و
بخاطر سید محمد حسینِ حسینی متولی و بعد از او، سلمان سنایی و مرتضی قاسمی و امیر آزادپور و مهدی قائدرحمتی و همه رفقای مجرد مانده!
زیاد حرف میزنم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تو میگی بدونِ من دنیا برات زندون تنگه
من میگم
بگو عزیزم!
تو
دروغاتم قشنگه!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


در رهِ منزلِ لیلی(؟)
یک آدمِ بسیجی یادش میماند آن شبِ غنیمتی را در گوشه ی اتاقِ امام جماعتِ مسجدِ ولیعصر(عج) مینی سیتی. یادش میماند منصور بودن یک آدمِ درش اندامِ بلند قد را. یادش میماند و برایِ خودش نگه میدارد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


اگر قرار باشد زیاد حرف بزنم...

جمعه سوم آبان 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 1:31 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

انتظار پشت انتظار



سلام

رفقایی که قول همکاری داده بودند, یک خبری بگیرند از اوضاع کمک طلبنده!



























بی اسلحه و فشنگ بر میگردی

بی هرچه که دنگ و فنگ برمیگردی

تو آشتی تمام دعواهایی

صلحی و به جان جنگ برمیگردی





















نقطه

یکشنبه چهاردهم مهر 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 14:8 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

...شهید اگر نتوان شد بهشت بیهوده ست

 


سلام
حتی اگر فردا روزی دیدم همه اش بد بود و فقط به دردِ دور انداختن میخورد، این نوشته ی ناقص را باید امشب اینجا مینوشتم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


وقتی که شادی زیرِ پایِ گریه افتاد
شرطِ حیاتِ خنده را غم فرض کردی
هی در دهانِ اسلحه سیب آفریدی
حوا شدی، ما را هم آدم فرض کردی

ما تویِ جیبِ لحظه ها خمپاره بستیم
تا تانکهایِ درد را فهمیده باشیم
طعمِ عطش تویِ گلوها خیمه میزد
بی آنکه رنگِ مشک را هم دیده باشیم

تا راهزنها روبراهِ مرگ باشند
ما خلقِ تنگِ راه ها را باز کردیم
وقتی که دستِ کوچه ها پر بود از زخم
پایانِ کارِ درد را آغاز کردیم

دنیا به شکلِ خنده داری گریه میکرد
ما قلقلک دادیم پهلویِ جهان را
تا کودکانِ قصه آرامش بگیرند
مردیم تا کشتیم لولویِ جهان را

.
.
.

هی با دواتِ جنگ مشقِ نور کردند
آن ماه هایِ رفته در سالِ فراموش
آن ماه ها از دستِ شبهامان پریدند
ما مانده ایم و لامپهایِ نیمه خاموش

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به خودم تا که آمدم دیدم پدرم رویِ دستهایم بود
یک نفر دوربین به دست آمد آخرین عکس را سیاه انداخت
/محمد حسین ملکیان

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

چهارشنبه سوم مهر 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 2:33 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

ای روزهایِ بعد...


سلام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


1)
اما تو هیچوقت
ماهیِ چشمهایت را
نشانمان ندادی
وگرنه دریایِ هیچ شبی
اینهمه بی نجات نبود
و تو هیچوقت
از عطر و عبیرِ کلمه هایت
برایمان حرف نزدی
که بویِ خون
سرمشقِ تکالیفِ کودکانمان شده
تو
هیچوقت
دوستمان نداشتی
وگرنه ما
زیر خروار خروار کهنگی و فراموشی
در کبری ترین غیبت
گم و گور نمیشدیم

اما
بهتر نبود
در خاطرِ فرتوتِ ما
جا خوش میکردی؟
گناهِ ما چیست؟
که پیرهنِ دوست داشتن ات
به تنِ نحیفِ ذهن هایِ ما
زار میزند
که پیرهنِ دوست داشتن ات را
به پیرهنِ خونین بهانه ای فروختیم
که یا به خشکسالیِ مصر میرسید و
یا به محرابِ مسجدِ کوفه!

نمیدانم!
شاید بهتر باشد
ماهیِ چشمهایت را
پنهان کنی
ما
تو را با فرقِ شکافته
در ته چاهی رها خواهیم کرد
و پیراهنت هم
مثلِ آبِ خوش
از گلویِ گرگ بودنمان
پایین میرود.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


2)
یک روز دلم را به حضورت بستم
یک روز چه کارها که دادی دستم
تو به هر طرف میروی و می آیی
من هم نخِ لالِ بادبادک هستم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


کمیت عاطفه ها لنگ است...
/محمد کاظم کاظمی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پنجشنبه بیست و هشتم شهریور 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:42 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

خواب یک ستاره ی قرمز


سلام
















کرمهای پرنده ای هستند

که به خوردن خورشید

عادت دارند

شب

از همین جا شروع میشود


هر روز بی تو

قفل تازه ای

به اندام کهنه ی جهان میزنند

و حرفهای ما

کلیدهای هرزی که

به تمام قفلها وارد میشوند

اما

هیچ کدام را باز نمیکنند

ما

زبان زخمهایمان را نمیفهمیم

و گرنه بمبهای هسته ای هم

آنقدرها بی شعور نیستند

که خواب کودک هیروشیما را

بهم بریزند

و گرنه غزه آنقدرها لاغر

کلیدداران کعبه اینقدرها چاق

نبودند


خوابمان گرفته

ببخش

که در نیمه راه جنگ دوم و خانه

فارست گامپ را به ویتنام بردند

کودکان بادبادک باز را به افغانستان

و خانواده های بوسنی را

به اقامت دایمی گورها

ما خسته ایم

و احوال سرد سیبری و

اجناس ارزان چینی و

بوی خام نفت

تو را به یادمان نمی آورد

و هیچ باورمان نمیشود

که عمر کرمهای خورشیدخوار

تا طلوع صبح نزدیک باشد
























...لطفا کمی آغوش برایم بفرست

/جلیل صفربیگی








پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:5 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

من و تو زخمی یک تیغیم


سلام













ادای دوست داشتن ات را

ازجیب تظاهرمان

در آوردیم

اما

صمیمیت جعلی خریدیم


بلد بودی بهار را

در تمام فصلهای سرد

احضار کنی

و به ماهی تنگ هفت سین

بابت قرمز بودنش

مزد بدهی

بلد بودی دوستمان داشته باشی

و این راز را

فقط به خودت بگویی


ما

اما

بلد نبودیم مثل تو

به هفت سالگی مان سر بزنیم

و با مشقهای کودک اتفاقی

انگشت تکالیفمان

ناسور شود

ما که

برادر تنی زخمهایت نبودیم

وگرنه به جای کوه

در آغوش ما

آرام میگرفتی


کلید آسمان

در دستهای خسته ات چرخید

ما

اسمش را گذاشتیم

مرگ!
























شک نکن کبریت خود با سر رود پابوس مرگ

قوطی بیچاره در این قتل تقصیری نداشت

/محسن رضوانی



















جمعه هشتم شهریور 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 12:34 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

سفرِ آخرِ حاجی هم سنندج بود



سلام

شاید هم آن طوری شد که ما خواستیم.


































رفتی به غرب

حضانت یتیمانِ صبح را

به گرده گرفتی

رفته بودی

و ما

سفرنامه ات را از سردشت به بعد

از دهان تابوتهایِ نیمه خالی

و سوراخهایِ روی پیشانیت شنیدیم


گفتند

به غروب رسیده بودی و

ماسک اکسیژنت را

به صورت خورشید زدی

گفته بودی

همین چفیه بیشتر شبیه من است


رفتی و ما

در شرق زندگی کردیم

و به یادمان سپردیم

چه شعرها برایِ نوشتن داریم

اگر به چشمهایِ روشن تو

فکر کنیم

هرچقدر هم که پشت این سنگِ سیاه

پنهان شوی

واژه هایمان موشکباران نمیشوند

و خون غزل های صلح

به گردنمان نمی افتد

اگر

پوکه ی فشنگهایت، حتی

تسبیح دلتنگی هایِ یومیه باشد


رفتی به غرب

و خورشید را

از چنگ سیمهایِ خاردار نجات دادی

از آن به بعد

ما

ماه را

با پیشانی سوراخ

و چفیه ای که رویِ دهان داشت

به خاک سپردیم

کنار شبهایِ درازِ تنهایی

در شرق زندگی کردیم

در طلوع!
























































من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی...

/سعدی



























چهارشنبه بیست و سوم مرداد 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 1:8 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

دست خداحافظی خداوند برایِ زمینی که تو را نشناخت


سلام

چند روز پیش آمدم اینجا؟ این مدت دستم به دنیای مجازی که هیچ؛ به رایانه ام هم نمیرسید. هر چه هم که دلم میخواست یک وقتهایی یک چیزهایی بنویسم، نمیشد.

رمضان است. که دارد تمام هم میشود. رمضانِ پارسال بهترین رمضانم بود. اولین رمضان در کنار حاجی. آنقدر خوش گذشت که نمیدانستم شاید آخرین هم باشد. خدا هم طبق روال غافلگیرم کرد و ...

افطارهایِ امسال تلخ بودند. افطارهای تلخِ امسال. امسال که اولین رمضانِ بدونِ حاجی بود، و اینبار حواسم هست که شاید آخرین هم باشد.

رمضانِ پارسال

ولیمه ی محمد در ولادتِ امام حسن(ع)

دیر رسیدن به دولت آباد

کمربند کثیفِ ایمنی ماشین و عبایِ سفید

مرکز همایشهایِ صدا-سیما

قرار استخراج مضامینِ قرآن و

...

خدا همه ی ما را بیامرزد.








































گفته بودی بهار

در کلمه هایت جاری باشد

و گفته بودی ماه

ادای چشمهایت را درآورد

تو

که غنیمت کوچک بهشت بودی

در دوزخ بی حواسی های ما


از آسمان عبور کردیم

دم-دمای ساحل ستاره

یادمان رفت بال پریدمان بودی

چشم بهم زدیم و

در نبودنت هبوط کردیم


چند روز از دلتنگی میگذرد؟

که رسیده ترین میوه ست

در سبدِ ذهنهایِ خشکی زده مان


گفته بودی دلخوشی ما

در مشت مهربانت زاد و ولد کند

و ما

هرچه هم که عبایت را کنج خانه آویزان میکنیم

نعلینت را جفت میکنیم

چیزی از تنهایی مان کم نمیشود

تو

که هیچ فکر نکرده بودی

در زمستان کلمات غریبه

چکار کنیم؟

وقتی ماه

هنوز ادای چشمانت را درمی آورد





























































ای کاش میگرفت به جایِ تو دستِ مرگ...

/محمد کاظم
























شکلکم پشت کامیون مانده...


اگر قرار باشد زیاد حرف بزنم...

شنبه دوازدهم مرداد 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 22:42 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

الا ای همنشینِ دل...


سلام
































هر دنده ی من میله ی زندان شده است

کمبودِ وجودِ تو فراوان شده است

دلتنگی ام از عمد شلوغش کرده

تنهاییِ من شبیهِ تهران شده است






































برعکس میپوشم لباسِ گریه ها را

تا پیشِ چشمت روزگارم شاد باشد

/من







پنجشنبه ششم تیر 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 1:1 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

یه روزِ خوب اومد...

 


سلام
انتخابات این دوره، با آرامشی نسبی در سطح جامعه انجام شد. تبریک.  هر چند بین من و آن حبیبِ غریب کمی کدورت پیش آمد و خیلی زود با تدبیرِ او تعمیر شد. سال 88 درگیری هایِ طاقت فرسایی داشتم قبلِ انتخابات، و همچنین بعدش. که خب حالا گذشته و نباید نبش قبر کرد، اما باید درس گرفت. درسهایِ گذشته و امروزم را مینویسم، که یادِ خودم بماند و رفقا اگر نقصی در برداشتهام دیدند نقد کنند که قدمی بیشتر به سویِ اصلاح بردارم. مراد از این من/من گفتن ها این است که قصدِ نوشته ی حاضر نصیحت نیست، تذکر و یادآوری ست، بیشتر به خود، کمتر به غیر.

 

اول
اول اینکه نتیجه ی انتخابات، یعنی ریاست جمهوریِ حاج حسن آقایِ روحانی، درسِ خیلی بزرگی برایِ آنهایی دارد که نگرانِ(در دو معنا) این مرز و بوم اند به هر قید و قاعده ای. آنها که رای دادند و ندادند به هر بهانه ای. این درس را دارد که در این نظام، نامِ کسی از صنوقِ رای بیرون می آید که "مردم" بخواهند، نه آنکه "حکومت". خواهش میکنم یادمان بماند که در اینجا "مهندسی انتخابات" با معنایی که -به اصطلاح- روشنفکرانِ خارج نشین القا میکنند وجود ندارد. خواهش میکنم یادمان باشد که در اینجا برایِ شمارندگانِ آرا غرضی و روحانی فرقی با جلیلی و قالیباف ندارند. برادران! خواهران! مردها! زن ها! مسلمانان و غیرمسلمانان! ما این تجربه را، که فردی که به نظر و القایِ بعضی از خودمان حرفهایِ تند میزند، نفرِ برگزیده ی مردم میشود، در 2 خرداد 76 هم داشتیم، اما به زودی و تنها بعدِ چهار سال یادمان رفت. دیگر فراموش نکنیم. فراموش نکنیم که کسی مثلِ آسد علی آقایِ خامنه ای، هر چه باشد، دروغگو نیست. وقتی میگوید "هر"کدام از آقایون نامزدها که انتخاب شود برایِ خدمت به مملکت می آید، و همه ی آقایون برایِ خدمت به نظام آمده اند، راست میگوید. حرفِ پشتِ پرده اش هم همین است. و اگر اقبالِ عمومی در سالِ 84 مثلا با آقایِ معین هم بود، باز همین را میگفت. خواهش میکنم این را به یاد داشته باشیم که ما در ایران حقِ انتخاب داریم، و آزادترین کشور دنیا از حیثِ سیاسی هستیم که میتوانیم به دور از القائاتِ تمام رسانه هایِ داخلی و خارجی فکر کنیم. چیزی که بعید میدانم در هیچ گوشه دنیا یافت شود. خواهش میکنم این را به یاد داشته باشیم، و به فرزندانمان هم بیاموزیم. که تجربه ی تکراریِ ما را تکرار نکنند. یاد بگیریم همانطوری که پشتِ چراغ قرمز میایستیم، پشتِ همه ی قوانینِ موجود بایستیم و آنگاه، با رعایتِ قانون، اگر نقصی در هرجا، حتی همین قانون، دیدیم، به طریقِ مدنی و عقلانی اصلاح کنیم اش. ما، که داعیه ی روشنفکری داریم، داعیه ی عقل داریم. ما، و فرزندانمان بیشتر.


دوم
اصلِ احرازِ صلاحیت، و بعد انتخابِ روحانی، و بعد از این -به امید خدا- تنفیذ حکمِ ایشان توسطِ رهبرِ انقلاب، این پیام را دارد که با آمدن و رفتنِ افکارِ چپ یا راست یا میانه، هیچ خللی به نظامِ ولایی ما وارد نخواهد کرد. شاید سختی هایی وارد کند، اما همچنان که تاریخ سی و اندی ساله ی این حکومت نشانمان داده، ما به یاری خدا تهدیدهایِ داخلی و خارجی را به فرصتی برایِ فهمِ بیشتر تبدیل میکنیم. از برادرانم، از خواهرانم، از احبابِ دور و نزدیک و آشنا و غریبم، و خودم، خواهش میکنم یادمان باشد که هیچوقت در تعاملاتِ سیاسی کوچک یا بزرگمان، سعی نکنیم همه ی اسلام و انقلاب و رهبر را شش دانگ به نامِ خود سند بزنیم. خواهش میکنم هرگز سعی در معرفیِ هیچ فردی به عنوانِ نامزدِ موردِ تاییدِ رهبری نکنیم. بعضی وقتها پا فراتر گذاشتیم و گفتیم آقا به فلانی رای میدهد، اگر میخواهیم انقلاب را حفظ کنیم به فلانی رای بدهید! از خودم، و همه ی دیگران تقاضا دارم یادمان باشد اینهمه تکرارِ این سخن که "من حداکثر یک رای دارم، و این رای را هیچکس حتی خانواده ام نمیدانند" را از سویِ رهبر جدی بگیریم. فکر کنیم که چه شده که این سالها اقتضا ایجاب کرده ایشان اینهمه این ترجیع بند را تکرار کنند؟ و ایمانِ قلبی و عملی داشته باشیم که حرفِ آسد علی آقایِ خامنه ای همین است که به بانگِ بلند میگوید. باور داشته باشیم رهبرمان بر شعبه ای از نفاق دست نمیزند و دورو نیست. همینی ست که هست. نگوییم ما به رازِ نهانِ او آشناییم و مدانیم. این مطلب همین قدرش کافی ست، اگر در خانه کس است.


سوم
پس از پایانِ دوره ی هشت ساله ی ریاست جمهوریِ سید محمد خاتمی، به شدت روزنامه ها و مقالاتِ اصولگرا را میخواندم. یک نکته ای تا همین چند وقت پیش در همه شان تکرار میشد که اصلاحاتی ها با بی تدبیری آن اقبالِ عظیمِ عمومی به خویش را از دست دادند و مردم را از خود خسته کردند؛ این شد که در ریاست جمهوری و بعد در مجلس اصولگرایان غالب شدند. در این دوره، حرفی که مثلا از دهانِ عارف درآمد، نیز برعکسِ حرفهایِ سالهایِ گذشته ی اصولگرایان بود. تقریبا، هر دو تحلیل، البته با کمی رعایتِ انصافِ بیشتر، درست است. حالا، کاری که از هر عقلِ سلیمی، چه در هر دو طیفِ سیاسی، چه در بین سیاسیون، چه در شخصِ حاج حسن آقایِ روحانی، توقع میرود، جلوگیری از تکرارِ اشتباهاتِ گذشته ست. خدایِ نکرده هیچکدام از ما که تفکرِ مجاهدینِ خلق پس از سالهایِ 60 را نداریم که! ها؟ ما که نمیگوییم برایِ تقویتِ خودمان، طرفِ مقابل را "خراب" و اگر جواب نداد "ترور" کنیم، میگوییم؟ ما که نمیخواهیم دراین دعواها مردمِ بی خبر از همه جا، از انقلاب و حکومت ناامید شوند، میخواهیم؟ باید از تکروی ها و تندروی ها و کندروی ها، اجتناب کنیم. باید بدانیم -بقولِ امام خمینی(ره)- این لفظِ زشتِ برنده و بازنده در ادبیاتِ سیاسیِ مردمانِ ایران زمین جایی ندارد. با خاتمی همه بردیم، با احمدی نژاد همه بردیم، و با روحانی نیز، همه. و با شکستِ هرکدام از این آقایان در پیشبردِ اهدافِ انقلاب، همه شکست میخوریم. اینجا مملکتِ همه یا هیچ است. آبِ خوش یا از گلویِ همه پایین میرود، یا همه در آب فرو میرویم. با همه، به همه کمک کنیم. امروز روحانی "همه" است. سنگ جلویِ پایِ او، پیشِ پایِ همه ست.


چهارم
بگذارید حرفِ امام را که چندین ماه پیش، در دفاع از انتقاداتِ عماد افروغ گفتم، تکرار کنم. اشکال، بلکه تخطئه یک هدیه الهی ست برایِ پیشرفت. احبابی که فکر میکنید روحانی با کلید آمده و همه چیز تمام است، این عبدالله نظری که امروز این حرف را میزند، دیروزها چوبِ ضدولایت خورده از اطرافِ دیگر، اما حرف همان است که بود. انتقاد، حتی اگر سیاه نمایی باشد، بهترین موهبت است برایِ رفعِ نقص و بهبود و ترقی. دکتر روحانی، یکی از شعارهاش آزادی بیان است، پس همگی این آزادی را گرامی بداریم. بدانیم از الف تا ی پشتِ یک نفر ایستادن و چشم رویِ بدی هاش بستن و تاییدهایِ بی معنی و تمجیدهایِ پوچ فردِ مذکور را فلج میکند. بدانیم روحانی نه پیامبر است، نه منجی، و نه سوپرمن! منتقدینِ ایشان، بزرگترین خدمت را به او خواهند کرد، اگر او و اطرافیانش عاقل باشند. حتی از روزِ شروعِ دولت. حتی اگر حرفها معطوف به گذشته باشد. حتی اگر خیرناخواهانه باشد. این را بپذیریم، و تلاش کنیم در مقابلِ دولتِ جدید "آیینه" باشیم، که به امید خدا شیخ حسن هم عاقل اند و انتقادپذیر و مشورت پذیر. کسی که در شورایِ امنیت و مجلس و مجمع تشخیص و اینها کار کرده، نمیتواند انتقادپذیر نباشد.


پنجم
خوابم میآید الان. همه چیز هم پرید از فکرم. فردا اگر یاد آمد مینویسم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دستی به من بده! که ببینی به برکتش
فردا چراغِ معجزه در دستهایِ ماست
/محمد کاظم کاظمی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


در رهِ منزلِ لیلی(33):
یک آدمِ بسیجی رای میدهد، حتی به روحانی!

 

 

دوشنبه بیست و هفتم خرداد 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 0:44 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

بر مملکت چو غرشِ شیران گذشت و رفت...

 

 


سلام
ما آدمهایِ سطحی نگری هستیم. فرهنگِ غالب سطحی نگری ست. همه ی دنیا. یک روز عکسِ زنی نشان میدهند و میگوییم "اووو...! دیدی چی نشنون داد؟" فرداش، رقیبش فیلمی پخش میکند و رگِ غیرتمان را در مشت گره کرده میریزیم و میریزیم در خیابان. ما سطحی نگریم. ساده لوح. و بی تحلیل. حتی تحلیلِ غلط!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

قند تویِ دلِ غم آب شد آن روزی که
شوخیِ تلخِ جهان قصه ی شیرین را کشت
تویِ فرهادترین ثانیه مجنون را مُرد
تا دعا پیر شود، حضرتِ آمین را کشت

شهر مجروحِ تک و پاتکِ نادانی بود
داشت در برزخِ تنهاییِ خود جان می داد
تازه آدم شده بود، عطر به پیراهن داشت
ترس اما به همین نو-شده پایان میداد

گریه از هیکلِ لبخندِ همه بالا رفت
غصه خود را به تنِ حادثه ها تف می کرد
درد همبسترِ دنیایِ کج و کوله شد و
قصه آبستنِ غم شد، شکمش پُف می کرد

میخِ مردی به تنِ پیچ و خمِ بازی زد
آنکه پیراهنِ تردیدِ خودش را گم کرد
آنکه با راست ترین اسلحه در بطنِ دروغ
خنده را روزیِ بی دغدغه ی مردم کرد

زندگی از دهنِ مرگ روایت می شد
مرگ مامورِ شناساندنِ زیبایی بود
ردِ ماتیکِ گلوله به تنِ مرد افتاد
جنگ آن میوه ی ممنوعه ی دانایی بود

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


...این عوعویِ سگانِ شما نیز بگذرد
/سیف فرغانی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در رهِ منزلِ لیلی(32):
یک آدمِ بسیجی میداند هر حرفی جایی دارد و هر مردی جایگاهی. یک آدمِ بسیجی جایِ سبزی فروش را با راننده و کشاورز را با برق کار و استاد را با شهردار عوض نمی کند، عوضی نمیشود.


 

 

 

چهارشنبه پانزدهم خرداد 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:36 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

در من هزاران حرفِ ناگفته ست دور از تو...

 

 

 

سلام
روزِ پدری که گذشت، روزِ علی ها، یک تلخیِ ماسیده تویِ سرم جا گذاشت. که علی، نیستی که ببیینی!
چه کسی جز خودم میتواند تلخیِ اتاقت را، اتاقی که اولین شب با محمد تا دیر وقت نشستیم به حرف، درک کند؟ وقتی دارم کتابهایت را جمع میکنم و تویِ کارتن میگذارم که دیگر کسی دوستشان ندارد، وقتی یادم می آید چقدر ذوقِ کودکانه ات را وقتی سوالِ کوچکی در موردِ چیزی میپرسیدم میریختی در دلِ خانه، وقتی روزِ علی هاست، و تو در نمیدانم کجایِ هستی نشسته ای و دور! نیستی که ببینی ترسهایِ بزرگ چه ساده بزرگ میشوند.
و
علی داداش! که هست. اما بودنش را من میفهمم و خودش. همین!

خیلی مانده از خدمت. و باید یک تکانی بدهم به خودم. این را اینجا مینویسم که یادم باشد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


به روزهایِ قشنگی که نیست دل بستم
به صفرِ مانده از اندامِ بیست دل بستم
/من

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


در ره منزل لیلی(۳۱):

یک آدم بسیجی میفهمد بود ونبودِ آزادی یعنی چه!

 

 

 

 

شنبه یازدهم خرداد 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 17:42 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

تنهایی ام را با تو قسمت میکنم، سهم کمی نیست

 

سلام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

میدانم حوصله ی بی هنری هایِ ما سخت است، و سخت تر که تکراری و کهنه هم باشند، اما این مثلا غزل که 2-3سال پیش نوشته شد را بخاطرِ اتفاقی که نمیدانم دوستش داشته باشم یا نه تکرار میکنم.

 

ادایِ ریشِ بلند و ادایِ مردِ چریک
ادایِ آنچه نبودم، ادایِ آدمِ شیک

ادایِ اینکه "چقدر دوستت دارم"
ادایِ اینکه "ببخشید باز هم ترافیک..."

ادایِ شعر، ادایِ دری وری گفتن
نماز و روزه و قرآن به سبکِ یک لاییک

لباسِ کهنه ی کم رنگ و چند خطِّ اتو
و در لباسِ قدیمیم هیکلی باریک

به شیوه ی آقای همینگوی مردن
که خودکشی کردن با ادایِ یک شلیک

به خاطرِ لبخندِ تو خنده دار شدم:
کمدیِ مردن، در تولدی تراژیک

حکایتِ مردی که دری وری می گفت
حکایتِ ترسویی پر از ادایِ چریک

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


توضیح:
به خاطرِ جلوگیری از ادامه ی جوگیری ام، و جلوگیری از نشرِ حرفهایِ خاله زندکی ام،  به خاطرِ جلوگیری از مظلوم نمایی و ادعایِ مبارزه گر بودنم، بخاطرِ پنهان کردنِ "کم آوردنم" از فشارِ گرانی ها، بخاطرِ تمام کردنِ ادایِ آزاداندیشی و هزینه برایِ عدالت،  بخاطرِ آنکه امر بر ما مشتبه نشود که خبری ست، و بخاطرِ ختمِ کردنِ بی ادبی هام، نوشته ی طویلِ قبلی را که به یلدایِ انتظار میمانست، تلخ و پوچ و دل-نا-خواه، پس میگیرم. برایِ خودم نگاه میدانم. شاید یک روزی از گمراهی درآمدیم و هدایت شدیم.
رفقا عفو بفرمایند. ترسوها حرفشان را ریز مینویسند. کوچک. مثلِ خودشان.
یاحق

شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 14:35 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

این هنوز روزِ بهت و حیرت است ...

 

 

سلام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 . . .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...
آبونه ی مرگ می شوم بعد از تو!
/من

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


پاورقی:
بی حوصله ام. و مبهوت. و هیچ. خیلی هیچ تر. دلم میخواهد بخوابم این روزها. ما قیمتِ خوابِ خوب را میدانیم. ما که با مرگ بی حسابیم حالا. بی حساب و بی حوصله.
بد است که دنیا ادامه دارد بی تو. بد است که فاطمیه نبودی. بد است موسسه را باید بی تو برویم. کتابِ امام را بی تو بخوانیم. و اینها را فقط من میفهمم و تو. اما باید نفس بکشم، آب بنوشم، حالا حتی زهر!
 

سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 0:36 | موضوع:
• لینک ثابت 

آن روزهایِ خوب که دیدیم خواب بود ...

 

 

 

سلام
بعضی چیزها را اگر دست بهشان بزنی، خراب میکنی. باید هیچی نگویی. ساکت. و از همه ی بغضها شیارِ نازکی از کنج چشم. حکایتِ من و "علی"ِ تازه جدا شده مان اینطوری ست.
از رفقا و همراهی شان به هر طریق سپاس. اما اینها برایِ خودم مینویسم و علی. یعنی بخوانید وقت تلف میکنید و نخوانید چیزی از دست نمیدهید.
.
.
.
دارند برایِ مسجدت دنبالِ پیش نماز تازه ای میگردند. تو از کجا میخواهی بدانی پشتِ سرِ کسی جز خودت هیچ نمازی بی بغض نیست؟ دارند آماده میشوند فراموشت کنند. حالا از کجا بدانم، شاید یکی هم توانست. اما خنده هایِ مداوم ات هیچ لحظه ای از روزگارِ من را از یاد نخواهند برد. کادویِ روزِ تولدت، قصه ی از این به بعدِ زندگیِ ما شد. "کتابِ آه" را همان شب خواندی. و ما را درگیرِ همین دو حرفِ صبور کردی.
شبِ اولِ هم-کلامی یادت هست؟ اتاقِ کوچکِ کنجِ حیاطِ مسجد. خیلی ها آمدند حرفهایشان را بزنند. زدند. اما اصلش قرار با ما بود. از کجا شروع کردیم؟ یادت هست تلفن ات را دادی و پیامک محمد را خواندم؟ آخ که عادت پیامک خوانی ات بس است که نبودنت همه ی دقایقم را زهر کند. یادت هست از همان شب سرِ بحث را باز کردم؟ آخ که چقدرها سوال که بی پدر شدند در سرم. گذشت. 3-4 ساعت خصوصی و لذیذ گذشت. و حک شد. و پایین مسجد، آن تکان خوردنِ عبا، آن سر بالا گرفتن ات که خاموش بودنِ چراغِ مغازه های را "یقین" کنی، آن تعارفِ شام و آن خداحافظی که اشاره ای بود به سلامی دوباره. این یگانه ی خاطره ی دو نفره را حتی به خودت هم پس نمیدهم علی بابا!
دیروز بود؟ 12 فروردین دیروز بود؟ قرارِ لواسان دیروز بود؟ آن شبِ 8 فروردینِ عزیز و دلگیر، یادت هست؟ کاش صبر میکردی فاکتورِ میهمانیِ نیمه شب را برایت بیاورم. دیروز را آمدیم امام زاده پنج تنِ لویزان. صبح تنها آمدم. غروب با همه. تو هم بودی. اما بر عکسِ همیشه بی حرف. زل زده بودی به چشمهایِ ما و به آن همه اشک لبی تر نکردی. بعدِ نماز، بعدِ خداحافظی، به خدا سپردیمت، تو هم ما را به تنهایی.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بی تو من با بدنِ لختِ خیابان چه کنم؟
با غم انگیزترین حالتِ تهران چه کنم؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


در رهِ منزلِ لیلی(29):
یک آدمِ بسیجی میداند گاهی آدمها آنقدر "هستند"، که حتی "نبودنشان" هم خیِّر است. میدانند دارد جدی میشود مبارزه شان. خیلی جدی تر از قبل. سخت تر. میدانند باید بزرگ شد.

 

 

 

 

 

 علیِ ما از زبانِ آقایِ بهبودی

 مثلا زندگینامه ی علیِ ما از دهانِ همشهری

 

سه شنبه سیزدهم فروردین 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:3 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

حرفهایِ ما هنوز ناتمام...

 

انا لله و انا الیه راجعون

سلام
دلم برایت تنگ میشود آخوندِ سفید پوشِ خوش بو.
اینکه اینهمه خاطره داریم، اینکه همین دیشبِ سخوش چقدر شوخی کردیم و خندیدیم، اینکه محمد امروز تویِ بغلم نجوا میکند که "داستانِ پدر فرق میکنه"، اینکه دنیا دنیا حرفِ تمام نشده داشتیم، اینکه چقدر بحثِ نیمه تمام و شروع نکرده داشتیم، اینکه چقدر از حرفهایِ همین دیشبی حتی نیمه ماند، ...، اینها همه هیچ! لبخندِ همیشگی ات را چکار کنم؟ آرامشت را میشود فراموش کرد؟ قبول کن که خیلی زود دلم برایت تنگ میشود!
مگر فرشته ی مرگ چیزی از بغض هایِ یکریز میداند؟ مگر پلی که تنها برایِ عبور تو راه داشت، چیزی از دردناکیِ ادامه ی زندگی بدون تو حالی اش میشود؟
یکسال پیش دستم را گرفتی حاجی! دستِ کسی که شکسته بود. با دنیایی نداری. بعد قرار گذاشتی همسفر باشیم. راهِ درازی به آبادیِ خوشبختی. همین شد که هم-چمدان شدیم. همین شد که خنده هایِ  مدفونم را احیا کردی. اما قرار نبود هنوز چار قدم نیامده دل بکنی از کودکیِ همراهانت، قرار بود؟
مثل همه ی "علی"هایِ دنیا دوست داشتنی بودی و نبودنت ازدحامِ تنهایی ست در برهوتِ بی کسی.
دلم
برایت تنگ شده علی!
.
.
.
فاتحه.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


دلگیرِ دلگیرم، از غصه میمیرم، مرا مگذار و مگذر

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


در رهِ منزلِ لیلی(28):
یک آدمِ بیسجی میفهمد که صاحب عزا بودن دلگیرترین کارِ دنیاست.

 

 

 

(رفقا دعا کنید. خیلی دعا. که ما آدمِ زیاد بدی نشویم بعدِ "او". دعا کنید. دعا اثر دارد.)

جمعه نهم فروردین 1392

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:44 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

ای هر دو یک نفر! تو و آغازِ سالِ نو/ کِی می رسید با چمدانی پر از انار؟

 

 


سلام
اوقاتِ این روزهایم را بگو-مگو پر کرده. همه جا. با همه. یک ایراداتی در ما هست که عبدالله نظری شده ایم، و گرنه چرا اینهمه آدم که عبدالله نظری نشدند و ریش شان هم خیلی کوتاه تر از من است و قدشان هم به لامپِ آویزان از سقف نمیرسد و با موتورشان هم زمین نمیخورند بگو-مگو ندارند با هم؟
یک ایراداتی که بزرگ اند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جهان تشنه ست، ماه آسمان تشنه ست، اما آب
هنوزِ آن سوی دست بیعت خشکه مقدس هاست

/پانته آ صفایی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در رهِ منزلِ لیلی(27):
یک آدمِ بسیجی کارهایش را مرور میکند، و  آنجاها که میبیند غلط کرده، میگوید "غلط کردم!". گاهی هم مینویسد البته.

 

 

جمعه بیست و پنجم اسفند 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 1:49 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

تا حالا فکرشو کردی چه خوب میشه که برگردی؟

 

 

سلام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


...کمیتِ عاطفه ها لنگ است
/محمد کاظم کاظمی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در رهِ منزلِ لیلی(26):
یک آدمِ بسیجی یادش میماند که بعدِ دانشگاه هم رنگش را از دست ندهد. آدمی که میداند کمترین وظیفه ی مردمانِ سرزمینهایِ انقلابی "مطالبه" است.

 


 

 

 پاورقی: دعا کنیم برایِ احباب. برایِ همه ی آنهایی که قدرِ نفسی میشناسیم یا قدرِ نیم-دمی حتی اثری بر زندگی مان دارند و بر زندگی شان. به حرمتِ نان و نمکِ همین کلماتِ گرد گرفته حتی. دعا اثر دارد!

پنجشنبه دهم اسفند 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 16:33 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

نیستی و ترسهایِ کوچک بزرگ میشوند

 


سلام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


...
به اینکه آخرِ این قصه چیست خوشبینم
/من

 

 

 

 

 

رفقایِ آشنا با طلبه.ضد، یا همان طلبه.بی پایان، یا همان طلبه.دیگر، یا همان آرش سالاری حتما تا حالا خودشان محتوایِ این لینک را توی دست گرفته اند. من اما از بابِ اصرار بر رفاقت میگویم:

 

نوزده

 

 

دوشنبه هفتم اسفند 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:58 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

...

 

سلام

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

جمعه چهارم اسفند 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:43 | موضوع:
• لینک ثابت 

پدر نبود و بدونِ پدر بزرگ شدیم...

 

 

سلام
بعدِ یک مسافرتِ زورکی و عمیقا خسته کننده و نگهبانی هایِ زیاد شده و درگیری با فرمانده و کلاسهایی که زیاد تر و سخت تر شده اند، چند وز پیش در چند دقیقه زمانِ فراغت، قسمتِ سومِ نوشته ای را که خیلی وقت است دوست دارم، نوشتم. رییس و مهدی و سعیدها و حسن خوانده اند. حسن سکوت کرده البته. اما مجموعا ترقیب(علی رغم تذکراتِ پیدا و پنهانِ رفقا این غلط را همینجور رها میکنم که یادم باشد اشتباه مثلِ سایه همراهِ ماست. یادم باشد به شاگردهام آسانتر بگیرم املا را. یادم باشد تنها هستم، ماه بالایِ سرِ تنهایی ست.) شدم به نوشتن اش اینجا.
فقط دوباره مثلِ چند ماه اخیر باید عذر بخواهم که جوابِ احباب را نمیدهم. اما در همین کم-پیدایی هم به دقتِ تمام نقدها و نظرهایِ رفقا را خواهم خواند. قول!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...
و با هزار غم و دردسر بزرگ شدیم
/ بیژن ارژن

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

در رهِ منزلِ لیلی(25):
یک آدمِ بسیجی گاهی هم تلخ میشود. گاهی که به آرمانهاش فکر میکند، که به امروزِ از دست رفته اش فکر میکند، که دلتنگ میشود.

 


 

شنبه بیست و هشتم بهمن 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 20:22 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

آب زنید راه را هین که نگار میرسد

 

 

سلام
1- یک بنده خدایی هست، به اسم بایرامی. سرباز است. متولد 72. این بابا مسئول آسایشگاه ماست. یکی از کارهای این آدم  تقسیم غذاهاست. در یگانِ ما فقط سربازها سهمیه ی غذا دارند. کادری ها فی الواقع طفیلی اند. یک روزی یک استواری که اتفاقا همشهریِ جنابِ بایرامی ست و از پرسنل کادر، سرِ ظهر آمد در آسایشگاه و طلب غذا کرد. بایرامی گفت استوار غذا کم شده، به بچه ها نمیرسه. استوار گفت باشد، من به روبین تن، مسئولِ آشپزخانه، میگم که غذا بیشتر بده از این به بعد. جنابِ بایرامی هم که میخواست حسنِ نیتش را نشان بدهد در کمالِ خونسردی گفت: باشه استوار، شما بگو غذا بیشتر بدن، برای من چه فرقی میکنه، میخوام بریزمشِ سطل آشغال گربه ها بخورن، میدم شما!
یعنی با یک همچه موجوداتِ شکرپاره ای داریم روزگار میگذرانیم ما!

2- از سید محمد حسین حسینی و سلمان سنایی برایِ وقتی که گذاشتند و آن نثرها را خواندند و نظر دادند سپاس. غنیمت بودنِ این دو آدم را رفیق میداند.

3- از سعیدِ ایمانی سپاس. بخاطرِ آن شبِ به یاد ماندنی. و حرفهایش که آتشِ خاکستر را هم شعله ور میکند.، چه رشد به ما که ...

4- یادم نمی آید تا حالا از حبیب الله عسگراولادی خوشم آمده باشد. عمو-عسگراولادی، به قولِ اکبر.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ...

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

هر دو عالم را به دشمن ده که ما را دوست بس
/حافظ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


در رهِ منزلِ لیلی(24):
یک آدمِ بسیجی وقتی دارد دنده ی یک به دویِ دکتر نون را چاق میکند هم حواسش به آرمانهاش هست. آدمی که فکر میکند آرمانهاش از پسِ همین حتی ترافیک هم برمیآیند.

 

 

 


 

سه شنبه دهم بهمن 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 1:41 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

معصومیتِ از دست رفته

 

سلام
دیروز، که نبودم، سعید ایمانی برام پیام گذاشته. این خوشحالی مرا یادِ روزهایِ جار و جنجالِ دانشگاه می اندازد. یادت هست سعید؟ روبرویِ دفترِ نهاد، ساختمانِ دانشکده ی فنی، من و تو و خانی و حاجی. و حاجی گفت "آقا دیگه طرفِ من نیا، برام دردسر شدی!!"
من یادم هست.
یادت هست گفتی فلانی نباید بیاید. گفتم خب رهبر که هست. گفتی آره خب، از این منظر، هرکی باشه فرق نداره؟ بعد، بعدِ آن مناظره ی کذایی، دمِ درِ خانه ی ما، پردیسانِ هفت، پشت خوابگاه، به خانی گفتم چرا شهر به هم نمیریزد با این حرفها؟ رگ مردم را زده اند!
.
.
.
ما حالا حالاها منزلِ پدری میمانیم. اما آمدنت، با هم نشستن و حرف زدنت، سوغاتِ شیرینِ ولایتِ دلتنگی ست که زر-ورقِ خنده هایت چشمِ وسوسه های ما را دزدیده!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


از دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
/مولوی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


در رهِ منزلِ لیلی(23):
یک آدمِ بسیجی تمامِ سختی ها را میبیند، نوش میکند. یک آدمی که وسطِ خودِ خودِ مکافات، میداند "گورِ بابایِ آدم بدها"! که آخرِ همه، ما، اسیرِ آزادی خواهیم بود، دچارِ درمانِ "او".

 

 

 

 

پنجشنبه بیست و هشتم دی 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:34 | موضوع:
• لینک ثابت  • 

فکرِ بلبل همه آنست که گل شد یارش...

 

 


سلام
اولِ همه عذرخواهی از سید محمد حسین حسینی، که قرارِ تاترِ هفته ی پیش را بد عهدی کردم. ببخش اخوی. آخر ما فرارِ ناگهانیِ ننه بهجت با حضرتِ عزراییل را ندانسته بودیم.
بعد، تولدِ مهدیِ قربانیان الهی که براش خوب باشد. الهی که عمرش با غزت و ارزش باشد. الهی که خدا خوش بدارد احوالِ او و همراهانش را.
بعد تر اینکه، خدای را هزار مرتبه سپاس. هزار مرتبه و حتی بیشتر. هفته ی پیش از سعید خواستم کمک کند نامه ای از دانشگاه برام بگیرد، برایِ کاری که هم او میداند، و میداند که از ابتدایِ این درخواست چه قدرها پشیمان و ناراحت بودم. مثلِ بلبل* پشیمان! اما خدای را هزار مرتبه شکر که آن "کار" نشد، تا همچنان سرِ غرورم پیشِ احوالِ گذشته ام افکنده نباشد.
آخری هم اینکه؛ قرار به انجامِ یک کارهایی داشته ام و دارم که سربازی و باقی ماجراها وقت نمیگذارد. به همین دلیل هم شده باشد، نمیشود این سربازی را دوست داشت. از طرفِ فرمانده ام، و از طرفِ کلِ تیپِ آدم-مسخره های غول تشن عذر میخواهم. بیشترش از طرف خودم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


به گناهانِ نبخشوده قسم! دلــــتــــنــــــگــــــمـــــ...
/فاضل نظری

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


پاورقی:
مثلِ بلبل پشیمان بودن را در بیانِ سیروسِ شمیسا یاد گرفتم و همنشینی با سید.

 

 

 

چهارشنبه بیستم دی 1391

حرفی به روایتِ گرگ (عبدالله نظری) در 23:37 | موضوع:
• لینک ثابت  •